ความทรงจำสีจาง

ต่อจากนี้ ก็คงจะต้องยอมรับแล้วล่ะนะ..

 ว่าเราคงจะ แต่งนิยายไม่ได้อีกต่อไปแล้ว...

เพราะอะไรน่ะเหรอ

ก็เพราะว่า ฟิคที่ผ่านมาที่เราแต่งน่ะ มันไม่มีแรงจูงใจของเราแม้แต่นิดเดียวน่ะสิ...
ในที่สุด เราก็หาส่วนที่เป็นข้อผิดพลาดของตัวเองเจอแล้วสินะ
แม้ว่ามันจะแสนเศร้าที่ต้องจบลงแบบนี้
แต่ก็มีแต่ต้องยอมรับล่ะ ว่ามันจบแบบนี้จริงๆ

 เข้าใจเลยว่า นิยายคือการระบายอะไรที่เป็นตัวเองของคนแต่งออกมา
แต่เราไม่มีเลย ไม่มีสิ่งที่อยากจะระบายออกมา
ดังนั้น การเดินทางของเรา ก็คงสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ล่ะนะ...

กว่าจะเข้าใจ หลายสิ่งหลายอย่างก็สายเสียเหลือเกิน สายเกินกว่าจะแก้ไขได้..
ถึงแม้ว่าจะแสนเศร้า ที่สิ่งที่เรายึดติดมาตลอดนั้น จบลงเพียงเท่านี้
แต่ก็นะ..

ขอบคุณ ฟิค เรื่องล่าสุดนะ ที่ได้สอนอะไรมากมายให้กับเรา...
ตอนนี้ก็คงหมดเรื่องที่จะเรียนรู้กันและกันแล้วล่ะมั้ง
เราเป็นคนทำมันพังเองนี่นา... ถึงแม้ว่ามันจะเศร้า
แต่... อย่างน้อย ก็ได้เรียนรู้
ถึงแม้ไม่เคยคิดว่าตอนจบจะเป็นแบบนี้

แต่ก็ได้เวลาจบแล้วสินะ...